Rouwverwerking bij het verlies van een baan

Brechje van Geenen, 43 jaar uit Amsterdam is executive- en scheidingscoach. In die hoedanigheid weet zij veel over rouw en rouwverwerking en toen zij via via in contact kwam met S-Buddy werd haar gevraagd om haar workshop ‘Rouwverwerking: het verlies van een baan’ toe te voegen aan de workshopladder. Dat deed zij graag. Hieronder een interview met Brechje.

Je werkte in verschillende rollen bij McKinsey & Company en Aberkyn en als consultant in Malawi, Afrika. Hoe is het gekomen dat je nu als executive- en scheidingscoach werkt?

Een jaar of 12 geleden ben ik mij meer gaan toeleggen op persoonlijke ontwikkeling en Human Resources. Dat heeft uiteindelijk geresulteerd in dat ik 3 jaar geleden als zelfstandig coach ben gestart.

Je bent onder andere scheidingscoach. Wat doet een scheidingscoach met mensen die hun baan verliezen?

Scheiden is een rouwproces. Afscheid nemen van een baan en van daarmee gepaarde andere zaken zoals afscheid van collega’s, is ook een rouwproces.

En wat is een rouwproces?

Dat gaat over loslaten van iets wat je nu hebt en niet weten wat je ervoor terug gaat krijgen. Wat je had is vertrouwd. Wat je krijgt weet je nog niet en is dus niet vertrouwd. En dat zorgt voor angst.

Loslaten is gemakkelijker gezegd dan gedaan, toch?

Ja, loslaten kost vooral tijd. En in geval van ontslag, is dat meestal niet uit eigen keus. Dat levert emotionele reacties op als boosheid, je niet gezien voelen, teleurstelling.

Heb je in jouw workshop dan altijd te maken met grote drama’s?

Nee hoor, dat hoeft niet. Vaak voelen mensen al heel lang onbewust aan dat ze hun baan gaan verliezen. Dan kan het dat ze desocieren, emotioneel al afstand nemen. Meestal is het proces van rouw voor iedereen hetzelfde maar de snelheid is verschillend.

Heb je zelf ervaring met het verliezen je baan?

Ja, een van mijn functies zou uitbesteed worden aan een andere partij. En ik had me redelijk geïdentificeerd met de baan die ik had. Dat leverde veel emotie op; ik doorliep het gehele rouwproces van ontkenning tot boosheid tot verdriet en uiteindelijk tot acceptatie.

Dat doet me denken aan boventalligheid en preventieve boventalligheid bij grote bedrijven.

Ja, ook daar is er vaak sprake van een langdurig proces. Mensen moeten soms hersolliciteren op hun baan, wat veel doet met een mens. Door het rouwproces is het bijna onmogelijk je daarvoor te motiveren. Nul acceptatie, woede, wantrouwen en ook ontkenning kom ik dan tegen. Volkomen logisch.

Hoe kom je daaruit, of hoe help je anderen daaruit?

Eerst kijken we naar wat de situatie is en welke emoties daarbij komen kijken; het is niet de bedoeling dat de emoties worden weggestopt, erkenning van beide levert juist ruimte op. Daarna kan je gaan uitdagen. Ik stel vaak de vraag: “Als je niets doet, hoe ziet je leven er dan over 5 jaar uit?” Vaak komt er dan erkenning en bewustwording van de situatie. Mensen gaan begrijpen wat ze doormaken op emotioneel vlak rondom het afscheid nemen van een baan en wat er gebeurt wanneer zij niets doen. Door deze bewustwording krijgen ze de mogelijkheid om een keuze te maken, omdat er ruimte ontstaat door deze bewustwording. Een van mijn favoriete quotes is ook: “Between stimulus and response, lies the freedom to choose” van Victor Frankl. Ik help mijn klanten om die ruimte te vinden en er gebruik van te maken om de toekomst te bouwen.

Wil je nog iets kwijt aan onze lezers Brechje?

Afscheid nemen kost tijd en kan je leren!

Lees meer over Brechje op haar website brechjevangeenen.nl